Echtpaar Olde Damink – Groener 60 jaar getrouwd

Vorige week zondag was het echtpaar Olde Damink – Groener 60 jaar getrouwd. Samen met hun kinderen en kleinkinderen hebben ze een lang weekend doorgebracht en gevierd in het zuiden van het land. Een familie feestje met de familie waar ze zo aan zijn gehecht.

OLDENZAAL - Afgelopen dinsdagmorgen was ik even op de koffie. Henk Olde Damink (84) is voor mij geen onbekende. Henk is geboren in de Carmelstraat 5 op het Kana, slechts drie huizen van af mijn geboortehuis: Carmelstraat 13. Henk kon het dan ook niet laten om mij te wijzen op de jongensstreken die ik destijds heb uitgespookt op het Kana.

De ontmoeting
Henk is al meer dan 60 jaar getrouwd met zijn Ans Groener (82), de dochter van de Oldenzaalse kruidenier van destijds. Het zijn twee rasechte Boeskolen die met voldoening terug blikken op de jaren die ze samen hebben gedeeld. Ze leerden elkaar kennen tijdens carnaval. “Henk was verkleed als Chinees. Ik had geen idee hoe hij er normaal uitzag”, vertelt Ans lachend. “In die tijd had je nog het echte straat carnaval. Het was niet zo commercieel als nu. Je liep in een sliert met jongeren door de straten en je ging van het ene café naar het andere. Ans en ik ontmoetten elkaar in de binnenstad”, vult Henk aan. Het was liefde op het eerste gezicht.

Uitdagingen
Toen ze trouwden was het, net als na de oorlog en net zoals nu, lastig om aan een huis te komen. “We hadden onze zinnen gezet op een woning in de Anjerstraat, lekker dicht bij de kruidenierszaak van mijn ouders in de Rozenstraat”, zegt Ans. “Maar omdat huizen schaars waren moest je samen gemiddeld 50 jaar zijn om in aanmerking te komen. Wij waren te jong en onze situatie is drie keer in de raadsvergadering besproken voordat we toch groen licht kregen.”

Werkzaam leven
Henk bracht zijn arbeidzame leven door als bedrijfsleider bij Brouwer Machinefabrieken in Hengelo. “Voor de textielindustrie moest ik af en toe naar beurzen in Hannover, Milaan en zelfs in Greenville in Amerika om machines aan de man te brengen. Na mijn pensioen in 2004 werd ik weer opgeroepen om af en toe bij te springen. Ik heb daar altijd met veel plezier gewerkt. Ook Ans zat niet stil. Ze begon op haar veertiende bij Kruidenierszaak Mourik, daarna bij haar ouders en nog later bij de eerste Oldenzaalse vestiging van de Albert Heijn. Ook deed ze vrijwilligerswerk bij Tafeltje Dekje, de thuiszorg en zat ze in de cliëntenraad van Mariahof en Scholtenhof.

Wielersport
Ze kregen vier kinderen; drie jongens en een meisje. En 11 kleinkinderen, waarvan er helaas één is overleden; even stokt het gesprek en delen we samen het verdriet. De kinderen kunnen allemaal goed met elkaar. Dat is met geen geld te betalen, zegt Ans. De kinderen hielden van wielrennen en zo werden ook Ans en Henk met dit virus besmet. Ans begon met nog een vrouw met dames wielrennen, binnen twee maanden waren we met z’n tienen. “De club bestaat nog steeds en is nu veel groter”, lacht ze. Henk zette zijn zinnen op een wielerbaan in Oldenzaal, omdat hij de trainingen op het Beuningerveld en later op De Zandbergen bij Losser niet optimaal vond. Henk wilde in Oldenzaal een eigen wielerbaan. “Tijdens de eerste gesprekken met wethouder Spijker zei hij dat ik dat nooit voor elkaar zou krijgen.” Na veel lobbyen kwam het toch goed. Hij en Herman Siers zaliger was twee handen op één buik. “Ik ben vijftien jaar voorzitter van de wielerclub OWC geweest, ik was de kartrekker”, zegt hij trots.Henk een creatieve geest heeft een passie voor beeldhouwen, hij moest helaas opzeggen doordat zijn zicht slechter werd. Ans stopte met tennis.

Actief blijven
Nu is Henk een fervent kok van vaak uitgebreide maaltijden waar ze samen van genieten. Ans is gek op bridge en ze wandelen veel op het Hulsbeek of in het Arboretum. “We hebben kinderen die werkzaam zijn in de medische wereld en die zweren bij bewegen. Ze zeggen: Je moet blijven lopen hoor pap en mam, zelfs als je poten pijn doen”, sluit Henk lachend af. Humor en lachen zijn de gouden tip van dit vrolijke ‘diamanten’ echtpaar.Weer wijze lessen opgedaan, dank je wel Ans en Henk voor het gesprek.