Column Kaatje Knip: het belang van brandpreventie

Oei. Ja daar stond ik afgelopen week als 90 jarige senior tussen de brandpreventie posters als een voorbeeldige senior in opleiding, knikkend bij ieder advies van vrijwilliger in uniform Louis. “Geen waxinelichtjes bij de gordijnen en jaarlijks uw rookmelders testen, meneer.” 

Zo’n middag waarvan je denkt dat je naar huis gaat als een kruising tussen een brandweerman en een padvinder met grijze haren. Vervolgens kom je thuis, steek je gezellig een kaars aan, nipt aan een rood wijntje en hup, je hele brandveiligheidsbrein neemt even pauze. 

Het senioren-paradoxje in volle glorie: hoe bewuster je probeert te leven, hoe sneller je hersenen besluiten dat het tijd is voor een dutje. Je hebt net geleerd dat één kaars kan veranderen in een grote vuurzee, maar blijkbaar dacht je geheugen “Ach joh, wat is het leven zonder een beetje risico?” Zo raakte mijn eikenhouten oor tafel in een spannende flirt met het vuur.

Gelukkig werd het geen vlammende romance. Slechts een schroei plek. Dat is nu het litteken van een bijna heldhaftig avontuur. De tafel zal voortaan fluisteren tegen het bezoek: “Ik heb het vuur gezien en overleefd.” Mij zelf kennende geef ik het binnenkort een bijnaam: “De tafel die te dicht bij Maria stond.” Gelukkig maar.

Ergens is deze misstap bijna poëtisch. Je loopt vol trots je huis binnen, gewapend met nieuwe kennis en vastbesloten de brandweer nooit te hoeven bellen. Niemand had voorspeld dat de vijand zich zou verstoppen in een schattig geurend waxinelichtje dat ruikt naar “lavendelrust”. Ouder worden lijkt soms op een komische sketch die je zelf niet volledig onder controle hebt. Je weet precies wat je moet doen om veilig te leven, maar je aandacht glipt als een zeepje weg in het zwembad van je geheugen. Je vindt je bril terug in de koelkast en de koelkastdeur blijft vaker openstaan dan het buurthuis. En nu heeft zelfs een kaarsje mij tuk gehad. 

Toch schuilt in deze mini-ramp een triomf: immers ik ben het vuur te slim af geweest. De rookmelders hoefden niet te gillen als een woedende operazanger. Geen brandweermannen die door mijn woonkamer banjeren alsof het een trainingsoefening is. Alleen ik met mijn oor tafel en een levensles met een geurtintje. Het mooiste van alles? Ik heb materiaal voor de volgende seniorenmiddag. Terwijl anderen nog braaf aantekeningen maken over blusdekens, kan ik opstaan en vertellen hoe ik een subtiele maar doeltreffende demonstratie gaf. Een masterclass in bijna brand maar wel met schroeischadevergoeding. Ouder worden betekent niet dat je foutloos leeft. Het betekent vooral dat je genoeg verhalen verzamelt om iedereen te laten lachen, terwijl je stiekem je rookmelder nog eens extra test.

Kaatje Knip
oktober 2025