Column Kaatje Knip: een waar godsgeschenk

Maandag word ik 90. Ik moet het zelf nog even tot me laten doordringen. Negentig jaren van leven, beleven, proberen, verliezen ,vallen en weer opstaan en vooral: ontvangen. Want ouder worden is geen straf, het is een geschenk. Een godsgeschenk, zou ik zeggen. 

Veel mensen denken dat de vierde levensfase alleen maar bestaat uit achteruitgang, verlies van kracht en afscheid nemen. Natuurlijk, het lichaam wordt trager, de gewrichten stijver en de agenda van de dokter soms voller. Maar wie alleen dat ziet, mist de glans die juist deze fase kan oplichten. Wat ik heb ontdekt, is dat de negentiger de luxe heeft om niet meer te hoeven jagen. De klok tikt niet sneller, maar zachter. Er is tijd om stil te staan bij kleine dingen. Een kop koffie in de ochtendzon, een gesprek dat de diepte vindt omdat niemand meer hoeft te bewijzen hoe slim of belangrijk hij is. Ik hoef niet meer groot te doen; ik mág klein zijn, en dat voelt groot. Ook de herinneringen zijn een rijkdom. Als ik mijn ogen sluit, zie ik mijn jeugd terug, de Carmelstraat waa rik speelde, het gelach van vrienden die er niet meer zijn. Verdrietig? Soms wel. Maar vaker ervaar ik dankbaarheid dat ik het allemaal mocht meemaken. Het verleden voelt niet als een last, maar als een warme mantel die me beschermt tegen de kou van de dag. Het mooiste van deze levensfase zijn misschien wel de relaties. Ik heb geleerd dat tijd het kostbaarste cadeau is dat je een ander kunt geven. . Er is ruimte voor zachtheid, voor luisteren in plaats van oordelen. Soms vraag ik mezelf af: waarom heb ik dat niet eerder zo gedaan? Misschien is dat juist de wijsheid die leeftijd met zich meebrengt. 

Ik probeer ook nieuwe dingen. Het boek ‘De zoon van Huttenkloas’ in een ruk uitlezen, het luisteren naar muziek die me nooit eerder raakte. Het leven kan zelfs op 90 jarige leeftijd nog verrassingen brengen. En wat een vreugde dat ik nog steeds kan leren, ontdekken en lachen. Maandag word ik 90. Niet iedereen krijgt die kans. Daarom probeer ik de dagen te ontvangen zoals ze komen: niet als vanzelfsprekend, maar als een kostbaar geschenk. De vierde levensfase is niet het einde van de weg, maar een uitzichtpunt. Van hieruit zie ik hoe ver ik gekomen ben, en hoe mooi de horizon nog altijd is. Herinneringen zijn mijn schatten. Ik kan ze niet vastpakken, maar ik kan ze voelen. En daarom ontvang ik de dagen niet achteloos, maar als geschenken die zorgvuldig zijn verpakt in stilte, licht en tijd. De vierde levensfase is geen einde, maar een uitzichtpunt.

Kaatje Knip 
oktober 2025