Column: Dancing in The Dark

Mijn verlangen naar mooi dromen is groot. Wekelijks droom ik mijn droom; vooral wanneer ik een droom wil oproepen en mijn dromendrankje neem voor het slapengaan. Dan klimt de verhalenverteller in mijn hoofd naar boven en laat mij de mooie momenten en herinneringen uit mijn rijke verleden herbeleven. Vakanties met de trein naar Portugal, even opnieuw beleven van het concert van mijn favoriete zanger Bruce Springsteen en luisteren naar Dancing in The Dark in het park in Lissabon. 

Vroeger had ik dromen die gingen over hoe het zou worden, dromen gericht op de toekomst. Fantaseren over hoe we de zomer zouden doorbrengen. Mijmeren over mijn huwelijk en de vele kinderen die we zouden krijgen. Maar de laatste weken droom ik vaker over dood gaan. Het klinkt gek, maar dromen en dood gaan zijn gevoelsmatig elkaars tegenovergestelde. Het kom mogelijk door het verlies van vele vrienden, waarvan ik de afgelopen maanden afscheid heb moeten nemen in deze coronaperiode. 

Dromen moeten je even wegnemen uit de realiteit van de dag en je laten denken aan betere tijden, immers hoop doet leven. De dood daarentegen maakt een einde aan deze hoop en aan onze dromen. Ik sprak onlangs met een goede vriendin, ze is uitbehandeld, over mijn dromen. Oprecht, open en eerlijk spraken wij over de naderende dood. Ze vertelde dat ze niet bang is om dood te gaan. Bij dit soort gesprekken, ik wil er niet volledig aan toegeven, dan verlang ik naar de beloofde hemel. Natuurlijk heb ik nog vele dingen die ik nog wil doen, voordat ik met lichaam, ziel en zaligheid u allen definitief vaarwel zeg. Wil nog een gedichtenbundel schrijven en uitgeven. Moet het verhaal nog afmaken van een Oldenzaals meisje, de dochter van een Duitse soldaat. Toch zal ik het niet erg vinden als mijn menselijk leven onverhoopt stopt. Ik neem geen overbodige risico’s, bezoek geen vrienden in het verzorgingstehuis, hou mij aan het dragen van een mondkapje en aan de afgesproken 1.50 meter grens. 

Toch geloof ik dat het eeuwige leven wacht en dat ik hernieuwd kennis ga maken met allen die mij zijn voorgegaan, daarom boezemt dood gaan mij geen angst in. De jaren dat ik hier nog mag zijn voelt als een Godsgeschenk. Ja ik besef dat ik mij niet meer druk hoef te maken over wat ik van anderen vind of wat anderen van mij vinden. Dromen over de dood is geen bedrog, het is een droom die zeer zeker zal uitkomen. Dansen zal ik tot mijn eigen plezier op muziek van Bruce Springsteen dansen in het duister maar in de hemelse vrijheid. De ballast die ik nu nog met mij mee moet dragen, afgunst, jaloezie, haat, roddel en achterklap zal dan afgeworpen zijn. Verdriet, rouw, eenzaamheid zullen dan voor mij emotioneel niet meer bestaan. Met deze gedachten in mijn achterhoofd is dit aardse leven een prachtige mogelijkheid om al iets van het paradijs te kunnen tonen, en uit te stralen. Zo zal de dood voor nog veel meer mensen geen angstig einde zijn, maar een nieuw begin, van een droom die zeer zeker uit zal komen.

Kaatjeknip november 2020
Reactie: knipkaatje@gmail.com