Column: Ze heeft haar troon verlaten

Ze was de vrouw van de baas, altijd keurig gekleed, één keer in de week naar de kapper en maandelijks naar de pedicure. Ze was een plaatje. Mooi, statig en trots. Ik was haar even uit het oog verloren, maar toen ik haar kamer binnenstapte waren ze juist bezig met haar op te tillen met een lift om haar op de po stoel te zetten. "Mooi dat je komt, kun je mij ook eens op de troon zien zitten. Doe je jas uit, je weet de weg toch nog."

Ik ging tegenover haar zitten en keek hoe ze vakkundig op de po stoel werd gezet. Ik zag hoe ze de steunkousen naar beneden deden en kreeg zicht op de pamper tussen haar benen. Ja, het is allemaal anders nu je oud bent, maar het is niet anders. De mantelzorgers lieten ons alleen. Zachtjes liet ze een wind en die geurde. "Pak die fles Chardonnay maar uit de koelkast en je weet waar de glazen staan."

We klonken met elkaar en dronken met elkaar, immers dat hadden we vroeger ook zo gedaan. Ze was ouder geworden, meer rimpels, maar haar statigheid en trots had ze niet verloren. Daar zat ze op haar troon en genoot van mijn bezoek. Na het tweede glas spoorde ze mij aan om er nog een te nemen.
"Ik moet nog rijden", was mijn excuus en ik nam afscheid, en beloofde snel terug te komen. Wat een vrouw, wat een trots. Toen ik terug reed naar huis zong ik hard op met Marjolein Meijers op de speakers het liedje: "Moeder dronk haar wijntje, dat deed ze elke dag." Volgende keer maar op de fiets, dan neem ik een Pinot Gris mee, gekoeld.

Ik hoopte dit nog vaak te mogen doen. Ben nog een aantal keren geweest, maar vorige week kreeg ik het bericht dat ze afscheid had genomen van dit aardse bestaan. Ze is niet van haar troon gevallen, maar heeft waardig haar troon verlaten. Ben nu thuis en schrijf deze column, neem een glas Chardonnay en proost op haar. Saluti Madam!.

Kaartje Knip maart 2019
Reacties: Knipkaartje@gmail.com