Voorzichtig op de elektrische fiets!

De elektrische fiets kortweg e-bike was, vooral in het begin, een wat steviger gebouwde fiets met trapondersteuning door middel van een motor die deels werd aangedreven door een accu. De naam trapondersteuning zegt het al, je diende wel de pedalen in te trappen, om de fiets in beweging te krijgen. De eerste e-bikes hadden vooral een voorwielmotor, vervolgens kwam kort er achteraan de achterwiel motor en nu hoofdzakelijk de midden motor. De gewone e-bikes hebben een begrenzing tot en met 25 km en die snelheid is al veel te hard voor ouderen. 

Mijn ervaring is, en ik fiets redelijk veel, dat senioren die snelheid volledig benutten met alle gevolgen van dien. Niet voor niets zorgen de senioren voor de meeste fietsongevallen met hersenletsel, een klein deel ligt aan de medeweggebruikers maar grotendeels aan de senioren zelf die niet meer die reactiesnelheid hebben als voorheen. Een fietshelm zou letsel aan het hoofd aanmerkelijk reduceren. Beter je haar in de goede vorm schudden dan een hersenschudding. Of erger.

Veranderende fietsen

In de huidige e-bike is nauwelijks meer de vroegere e-bike te herkennen. Waar bij de eerste e-bikes de fietsaccu’s onder de bagagedragers was gesitueerd, zijn ze nu veelal geïntegreerd in het fietsframe. Ook de stijl heeft een gedaanteverandering ondergaan, ze lijken ontworpen om in een ruimtepak een fietstochtje te maken langs de achterkant van de maan.

Iedereen op de e-bike

E-bikes zijn niet meer weer weg te denken in het dagelijkse verkeer. Waar eerst meewarig werd neergekeken op de e-bike, die hoofdzakelijk door senioren werd aangeschaft, is het nu een volledig geaccepteerd vervoermiddel. Er zijn dan ook nog de zogenaamde speed pedelec’s die een snelheid van 45 kilometer per uur halen. Met een leeftijd van 16 jaar, ingeschreven in het DIV-register, met een bromfietsrijbewijs en met een verplichte fietshelm mag je erop rijden.

Fatbike-irritatie

Inmiddels heeft ook een andere variant intrede gedaan met een niet zo’n beste reputatie, de fatbike. Een fiets met dikke banden. Dat heeft, veelal, te maken met de berijders die deze opvoeren tot wel 50 kilometer per uur. Je ziet veelal jongeren, zelfs onder de 16 jaar, op zo’n opgevoerde fatbike rijden. Zonder fietshelm, regelmatig achteromkijkend of er een politieauto in de buurt is. Samen met de pizzakoeriers en andere fietsbezorgers beginnen ze een serieurs probleem te worden. In veel binnensteden rijden ze op volle snelheid zigzaggend door het voetgangersgebied. Dat vraagt om ongelukken en de gevolgen zijn schrikbarend voor de veroorzaker, in veel gevallen blijvend ernstig letsel op zo’n jonge leeftijd. Daar komt nog bij dat diegene die aangereden wordt de veroorzaker aansprakelijk stelt voor het fysieke en psychische leed wat aangebracht is. Inmiddels loopt het de spuigaten uit dat medici en verzekeraars de noodklok luiden. Maar handhaving kan niets doen omdat de fatbike wettelijk een fiets is en wet-en regelgeving altijd geregeld wordt “als het kalf verdronken is”. Ja zeker “dan dempt men de put”.

Handhaving lastig

Waar ze wel wat aan kunnen doen is handhaven om deze snelheidsduivels te bekeuren, ook berijders van elektrische steps vallen hieronder, maar probeer maar eens zo’n jongere op heterdaad te betrappen. De handhaver moet dan ook met zo’n vervoermiddel op pad gaan en zal verder dan alles in het werk moeten stellen, om op een veilige manier de snelheidsmaniak, te arresteren. Helaas zijn de handhavers onderbezet en het schijnt dat er veel belangrijker werk te doen is. Verder begrijp ik niet dat de ouders van deze jongeren dit zomaar toelaten. Beseffen ze wel dat een fataal ongeluk met blijvend letsel niet wordt verzekerd en ze dus hun leven lang moeten betalen, niet alleen voor zoon of dochter maar ook voor die aangereden is.

Eigen gedrag

Rest mij nog aan te geven dat er maar enkele fietsers hun hand uitsteken om richting aan te geven, van de jongeren begrijp ik dat enigszins, maar van senioren. Die weten toch beter, ze zijn toch anders opgevoed.. Kom op senior, “goed voorbeeld doet goed volgen” of is dat spreekwoord ook al vergeten.

Ruud Hoemakers